We aten deze week voor de krant bij Pastis in Den Haag, en hadden daar een vreemde ervaring. Ondanks de Hollanders om ons heen, en de Nederlandse frisgeklede meisjes van de bediening waanden we ons zo in Frankrijk. Hier nu eens niet de fake nostalgie waar de hofstad patent op heeft als het om la douce France gaat, maar een geslaagde nabootsing van een echt café, inclusief misse verlichting en lelijke tegelplafonds. En dat werkt. Het deed ons denken aan de Auvergne, waar we deze zomer vaste gast werden bij Hotel Restaurant La Poste.
Dat spreekt niet voor zich. De laatste jaren komen we vooral grote teleurstellingen tegen in de keukens van la France profonde. De salade landaise waarbij de gesiers rechtstreeks van de groothandel komen. Confits met de smaak van massaproductie, groenten uit diepvries en blik.
Er bestaat een eerbiedwaardige eetclub, les cuisineries gourmandes., die nog maar 60 van de 500 leden overhielden toen ze, naast de eis dat gerechten regionaal moesten zijn, ook van hun leden verlangden dat gerechten in de regio ingekocht én vers moesten zijn. Want ook in schattige ouderwetse vader-moederzaakjes komt de kikkerbil diepgevroren uit Azië. Gierende ruzie kregen we in de Bourgogne waar ik viel voor de leuke inrichting maar de keuken zeevis op de kaart had. Wat we daarvan konden verwachten, schamperde meneer Reiziger, naar later bleek zeer terecht. Dus toen ik ervan overtuigd was geraakt dat de Franse keuken zichzelf met pretentie en halffabrikaten om zeep had geholpen was La Poste een ontdekking. Je sliep er voor niets en at er geweldig, aan het pleintje van St. Sauves. Laten we eerlijk zijn. We hadden enige scepsis moeten overwinnen voor we ons aan de keuken toevertrouwden. De bar diende ook als kiosk en handel in onduidelijke waar, en was even donker en somber als ‘ie 50 jaar terug, toen oma nog de scepter in de keuken zwaaide, geweest moest zijn. De man achter de bar had alle hoop verloren dat het leven hem nog zou toelachen. Het mooiste meisje van de klas met wie hij trouwde, bekte hem nu nog steeds af, maar zorgde wel dat het restaurant goed liep. En daar at je dan ook geweldig. Gevulde kalfskop met gribiche en geweckte koolstoofpotjes en toch kostte de drie gangen-maaltijd niet meer dan €19. Zo versterkte la Poste ons geloof in de Franse keuken. Pastis niet. Een hoofdgerecht waar u en ik onze hand niet voor omdraaien kost €19. Natuurlijk, ik snap het, bediening, lokatie, Btw. Maar toch. Een goede formule is leuk, een geweldige inrichting doet wonderen, maar het gaat toch om koken met hart en met ziel? Zowel in Frankrijk als in Nederland? Anders helpen we iedere keuken om zeep.