Het vrolijke gevoel dat je in het aquarium van Artis krijgt, verdwijnt altijd op slag bij de diepzee.Voorwereldse wezens in grauwe kleuren en met monsterachtige koppen hangen er doelloos rond in een schemerige wereld. Hun aanblik is zo gruwelijk dat je weet dat ze niet bedoeld zijn om gezien te worden. Ik moet aan ze denken bij de foto, gister op de economiepagina’s in NRC Handelsblad, waar een zwarte diepzeehaai, wordt opgetakeld in een Portugees haventje. Het is ook zo’n lelijk beest dat ongezien moet blijven, maar vernederend aan z’n staart wordt opgetakeld voor de klikkende camera’s van een kade vol toeristen. Het bericht erbij is nog schokkender. Na weken onderhandelen is er een akkoord bereikt door de Europese ministers over de diepzee-visserij. En alweer worden alle rapporten van wetenschappers en milieuorganisaties in de wind geslagen. Niks geen vangstbeperkingen voor blauwe leng, keizersbaars en haai. Met haaien heeft bijna niemand medelijden, maar de keizersbaars moet eerst een jaar of dertig worden voor die zich voortplant, en kan wel honderdertig jaar oud worden. In de diepzee is zo weinig voedsel en zuurstof dat de soorten die er leven een trage stofwisseling, een trage voortplanting en een lange levensduur hebben. Respect, zou ik zeggen. Maar hun aantal is dramatisch verminderd sinds vissers er, bij gebrek aan makkelijker prooi en dankzij krachtiger trawlers, op begonnen te jagen. Omdat ze lekker zijn? Welnee. Een visser eet zelf heus geen leng, smakeloos als’ie is, die ziet ‘m als handel. De ironie wil dat de consument wel graag de voordelen van gezond vissenvlees wil, maar de smaak van vis liever niet proeft. Ondefinieerbaar wit visvlees uit de diepzee dus. En de vis die je de consument niet kunt slijten, heeft altijd nog waarde als leverancier van omega3 voor de visoliecapsules die we massaal zijn gaan slikken, in ons pogen eeuwig jong te blijven. Niemand zou accepteren dat je eerst een berg moet rooien om een vogel te vangen. Toch is dat precies wat er gebeurt op de bergachtige zeebodem, waar trawlers met ijzeren kettingen complete koudwaterkoralen verwoesten op zoek naar hun prooi. Wat ons dat deert? We zien het niet, en dus sluiten we er onze ogen voor. Je zou bijna blij worden met de overwinning van de Partij van de Dieren, als dat niet zo’n treurig feit op zich is.